به بهانه ی جواب کامنت دوست عزیز مسرور به پست "خوابم میاد" دوست عزیز اولا من هرگز ادعایی بر اهل قلم بودن نداشته و ندارم و هرگز کلمه ی قلم رو برای اونچه که در تمام این سالها نوشته ام به کار نبرده ام و نخواهم برد که به حرمت و عظمت قلم خوب واقفم و میدونم که اونچه که زنی مثل من از روی به قول شما سرگرمی یا در جستجوی دلگرمی توی وبلاگش یا دفتر خاطراتش یا هرجای دیگه می نویسه هرگز ربطی به دنیای قلم نداره و مشکل منم همیشه این بود که شما این دو رو با هم قاطی می کنی و به مقایسه می پردازی و همیشه گله مند از محاوره ای نوشتنم. دوست خوبم من اگه محاوره ای می نویسم دلیلش اینه

قبلا هم گفته ام که مامان به استناد ظلمی که به خیال خودش فقط و فقط بر حسب جنسیت به خودش و مادر و خواهر و کلا همه زنهای دور و برش شده بود یه جور اظهار نفرت پیدا کرده بود به جنس مونث . اوایل فکر می کردم چرا به جای اینکه دلسوز تر بشه و بیشتر با این جنس به خیال خودش ضعیف رفیق بشه چرا دشمن شده و اینقدر حالش بد میشه از تولد هر نوزاد دختر ولی حالا درکش می کنم و می فهمم این نفرت از کجا ریشه می گرفت .این در واقع یه جور نفرت از درماندگی بود یه جور نفرت از عجز چون فکر می کرد هیچ راه فراری برای بهتر شدن زندگی زن وجود نداره و اینهمه ضعف و بدبختی رو فقط باید متنفر بود. من هیچ

گفتم که اینجا نقطه ی آرامش منه نقطه ای که ازم گرفته بودنش و حالا که برگشته ام دوست ندارم بازم با کامنتها و اظهار نظرها آرامشم به هم بخوره .

میخوام خودم باشم با راه و روش خودم این زندگیه منه و میخوام سهم خودمو داشته باشم حوصله ی هیچ جر و بحثی با هیشکی رو ندارم کلا حوصله ی هیشکی و هیچی ندارم. لطفا دور بایستید از من و به حریمم احترم بذارید . همین. توقع زیادی نیست .

امروز حالم خوبه

آرومم

اینجا هم که میام آروم تر میشم

چقدر خوبه وقتی کامنت دونی ندارم. یه خونه ی دنج و آروم بیای قشنگ پاهاتو دراز کنی و در آرامش مطلق از خلوتت لذت ببری/ کلا اشتباه بود باز کردن کامنت دونی.

زن گلایه ها و شکایت ها نیستم می تونم سالیان سال با دلی زحمی تر از زخمی در رابطه ای با چهره ای خندان و خوشبخت قدم بزنم جوری که باورت بشه واقعا باهات خوشبخت ترینم می تونم در اوج غم از ته دل بخندم جوری که حتی سایه ای از غم در من دیده نشه من زن سکوتم . زن تحمل. زنی که میتونه فقط شادیهاشو به نمایش بذاره . زنی که هرگز درد دل نمی کنه زنی که هرگز ذره ذره فروریختنش رو نمی بینی و یه روز به خودت میای که دیگه تموم شده برات. من تموم شده ام . همین.

اغلب به نام عشق
می خواهیم
دیگران را خرد و خمیر کنیم ،
به شکل دلخواه خود در آوریم
اما این نه تنها عشق نیست
بلکه تملکی است
که جای رهایی اسارت میاورد ..

(( لئوتولستوے ))

فریده دونه: هیچی فعلا همین